Beste allemaal
Vandaag staan we hier met een zwaar hart, maar bovenal met een diepe dankbaarheid voor wie Chris was. Sinds een vijftal jaar vormde Chris samen met ons het bestuur van ons Sint-Germanuskoor. We waren niet zomaar een bestuur; we waren een team, gedreven door dezelfde passie.
Chris was een trekker. Een enthousiaste kracht die overal haar schouders onder zette. Of het nu ging om het koor, het secretariaat, de kerk of de vele activiteiten die we samen op poten zetten: niets was haar te veel, niets was te zwaar. Ze bruiste van de ideeën en bezat de gave om die ideeën ook echt tot leven te brengen.
Maar wat ons het meeste bij zal blijven, is haar warme, hartelijke aanwezigheid. Haar oprechtheid maakte haar tot een baken van vertrouwen voor ons allemaal. En dat zagen we overal terug: in haar inzet voor de kerk, maar bovenal in haar liefde voor haar familie. Voor haar man, haar broer en zus, haar moeder, haar kinderen en haar zes kleinkinderen was zij de spil waar alles om draaide.
Samen zingen was voor Chris, en ook voor ons, elke zondag weer een absoluut hoogtepunt. Een moment van verbinding, vreugde en vriendschap.
Rond Kerstmis sloeg het noodlot toe. Chris werd ziek. Ze wilde wel, maar het lichaam kon niet meer vooruit. De veerkracht die haar altijd zo typeerde, werd ingehaald door haar ziekte. De zondag vóór haar verjaardag in april is ze voor de laatste keer naar de mis gekomen. We konden toen niet voorzien wat er ging gebeuren en hoopten op én geloofden in genezing.
We hebben al die jaren zo ontzettend goed en fijn samengewerkt. We hebben gelachen, plannen gesmeed en genoten van de muziek. Haar familie en haar geliefde kleintjes moeten nu een onmisbare bron van warmte missen. En ook wij, als bestuur en als koor, missen een fantastische medewerker, maar bovenal een hele lieve vriendin.
Lieve Chris, bedankt voor je vriendschap, je tomeloze inzet en je warme hart.
We blijven voor je zingen.
Monika, Marina en alle koorleden van het Sint-Germanuskoor.
