Auteurnaam: Mario Ogiers

‘Zout’, we kennen het allemaal. In dit Evangelie staat geen enkel moeilijk woord. Toch is dit een heel sterk Evangelie, een sterke tekst. In de tijd van Jezus gebruikte men zout om het land vruchtbaar te maken. Men geloofde dat zout een kracht had die de plantjes sneller deed groeien. Dan begrijpen we Jezus beter als Hij zegt: “Jullie zijn het zout van de aarde.” De Heer wil dat Zijn leerlingen zich vermengen met de aarde, niet leven als een […]

Jezus wordt naar de Tempel gebracht. Wij mogen geloven dat Jezus hier is, in deze tempel, in deze kerk, hier in de Heilige Mis, als we bidden, in de Heilige Communie. Daarom komen wij hier allemaal samen rond Jezus Christus, Hij is het middelpunt van ons Christelijk leven. We kunnen Jezus elke dag ontmoeten. Hoe? Elk uur van de dag maken we van alles mee, elk uur wel iets nieuws. Er is soms pijn, verdriet, spanning en moeilijkheden, lijden, maar

Wat deze zondag opvalt is de radicaliteit waarmee Simon en Andreas, Jacobus en Johannes hun netten, hun levensonderhoud én hun familie achterlaten om Jezus te volgen. Hadden die apostelen geen innerlijke strijd? Twijfelden ze niet om Jezus te volgen? Hadden ze niet met hun familie moeten overleggen? Waarschijnlijk hebben die apostelen al wel nagedacht voordat ze hun netten achterlieten. Ze hadden Jezus waarschijnlijk al wel eens gezien en gehoord. Misschien dachten ze al langer om Hem te volgen. Maar toch.

Is het je ook opgevallen dat – in de wereld – mensen snel boos worden? Als je het nieuws moet geloven, en je ziet het ook, draaien de mensen bij het minste over hun toeren. Waar komt dat vandaan? Heeft het te maken met berichten in het nieuws dat de rijken rijker worden en de armen armer? Of dat onschuldige burgers worden gebombardeerd? Of dat er onrecht gebeurt dat onbestraft blijft? Er heerst een gevoel van onrechtvaardigheid. En er zijn