Wat deze zondag opvalt is de radicaliteit waarmee Simon en Andreas, Jacobus en Johannes hun netten, hun levensonderhoud én hun familie achterlaten om Jezus te volgen. Hadden die apostelen geen innerlijke strijd? Twijfelden ze niet om Jezus te volgen? Hadden ze niet met hun familie moeten overleggen? Waarschijnlijk hebben die apostelen al wel nagedacht voordat ze hun netten achterlieten. Ze hadden Jezus waarschijnlijk al wel eens gezien en gehoord. Misschien dachten ze al langer om Hem te volgen. Maar toch. Die dag aan de oever van het meer van Galilea leert ons iets heel moois: die apostelen wilden bij Jezus zijn; al het andere telde niet meer mee. Misschien kunnen wij dat moeilijk begrijpen. Dat kan. Als wij in het leven een belangrijke keuze moeten maken, moeten we daarover nadenken. De Heer vindt dat niet erg. We hebben en we krijgen tijd. Het luisteren en onderscheiden van Gods stem vraagt tijd en geduld. Toch kunnen er momenten in het leven zijn, waarop je heel sterk voelt dat de Heer tot je spreekt. Dat kan zelfs op een heel krachtige manier. Er zijn verhalen bekend van mensen die van de ene seconde op de andere gelovig worden of een beslissing nemen. Ja, het verlangen kan zo groot zijn of worden, dat je zoals Simon en Andreas, Jacobus en Johannes Jezus wil volgen.
De vraag is: hoe volg je Hem? Je kunt Hem volgen in Zijn vergeving, geduld, dienstbaarheid en solidariteit met mensen. Je kunt Hem vooral volgen in de liefde, naastenliefde. Zoals de Heer zegt: “Heb elkaar lief zoals Ik jullie heb liefgehad.” We moeten dus van elkaar houden. Maar, laten we eerlijk zijn. Sommige mensen zijn gewoon moeilijk om van te houden. Toch hebben zij ook een rol in je leven. Ze zijn als een slijpsteen om onze ruwe kantjes glad te strijken of ons geloof en onze liefde te verdiepen. Echte liefde geeft niet op. Maar ondertussen is onze wereld steeds meer verdeeld in kampen. Rusland tegen Oekraïne en Europa, Amerika tegen Europa en China, het Midden-Oosten is een kruitvat. Oost en West, Noord en Zuid liggen hopeloos met elkaar overhoop. Waar kunnen we nog vrede vinden? Laten wij de Heer Jezus Christus volgen in daden en woorden: een vriendelijk woord spreken, een helpende hand uitsteken. Dan kunnen we in onze omgeving waarmaken wat in de wereld zo veraf lijkt: solidariteit, vriendschap en vrede. Daarin kunnen we machtiger zijn dan elke president. Ja, de Heer Jezus roept ons, vandaag! Hij gaat langs de wegen van ons dagelijks leven. Hier, op dit moment in de kerk, roept de Heer om met Hem mee te gaan, om met Hem samen te werken voor het Rijk van God. Geloof! Geloof dat de Heer hier voorbijkomt, Hij kijkt naar je. Wat legt de Heer in je hart? Als je de Heer hoort zeggen: “Komt, volg Mij”, wees dan niet bang maar moedig. Ga met Hem mee. Onze Lieve Heer ontgoochelt niemand. Hij zorgt dat in je leven de liefde, vrede en vreugde groeit en bloeit.
Beste mensen, Je kunt je nog afvragen: “Waarom riep Jezus vissers?” In een Braziliaans vissersdorp heeft men daarover nagedacht en een visser gaf het antwoord: “Wie zich op het land verplaatst, legt een straat aan en zal die weg altijd opnieuw gebruiken. Het kan zelfs een holle weg worden. Maar een visser is anders. Een visser zoekt de vissen waar ze zijn. Een visser zoekt elke dag nieuwe wegen, want de vissen kunnen vandaag ergens anders zwemmen dan gisteren.” Tot zover het antwoord van de Braziliaanse visser. Zoals die apostelen zijn ook wij geroepen om met de Heer mee te gaan en leerling te worden. Een leerling leeft met Jezus in vriendschap, gelooft Hem, volgt Hem ook op onbekende wegen, en gebruikt Zijn woorden als kompas voor het eigen leven. Als je dat doet krijg je een nieuw en zinvol leven in waardigheid, waarheid, liefde en vrede. Amen.
